Στις 27 Φεβρουαρίου 1943, η κηδεία του Κωστή Παλαμά στην Αθήνα μετατρέπεται σε πάνδημη εκδήλωση εθνικής αντίστασης. Λίγες εβδομάδες μετά, τον Απρίλιο του 1943, το Παγκύπριο Γυμνάσιο τιμά τον εθνικό ποιητή με φιλολογικό μνημόσυνο, το οποίο τυπώθηκε σε μικρό τομίδιο, με τη φροντίδα του γνωστού κυπριακού περιοδικού Κυπριακά Γράμματα.
Πρόσφατα, 83 χρόνια αργότερα, επανεκδίδεται φωτοαναστατικά, με κατατοπιστικό πρόλογο του Θεοδόση Πυλαρινού, το σπάνιο αυτό κείμενο, τιμώντας τη μνήμη τόσο του Παλαμά, όσο και των Κ. Σπυριδάκι και Κ. Προυσή, οι οποίοι μίλησαν την ημέρα του μνημοσύνου. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ηλία Επιφανίου.
Στην κεντρική ομιλία του Κώστα Προυσή αποκαλύπτεται η αμφίδρομη σχέση του Παλαμά και των Κυπρίων. Ο Προυσής εκφωνεί έναν εμβληματικό λόγο, αναδεικνύοντας τον Ποιητή ως πνευματικό οδηγό του έθνους. Ο Παλαμάς, αν και δεν επισκέφθηκε ποτέ το νησί, δήλωνε πως το αγαπούσε βαθιά και τραγούδησε τα όνειρά του για ελευθερία. Παράλληλα, η ποίησή του επέδρασε καταλυτικά στα έργα των Κύπριων λογοτεχνών. Η πνευματική αυτή παρακαταθήκη σφράγισε την σύγχρονη κυπριακή λογοτεχνία και οι λογοτέχνες του νησιού εύλογα θεωρούνται «παλαμοτραφείς».
